De eerste bloesem kwam al in januari tevoorschijn. De amandelbomen, en daar hebben we er nogal wat van hier in de buurt, worden dan wakker en komen in bloei. Daarna peren, appels, en nu de perziken. Maar het is nog wel koud, ’s nachts onder de tien graden, overdag zo rond de 15. En bijna twee weken regen gehad. Geen stortbuien, maar we hebben al wekenlang niets buiten kunnen doen. We zijn toe aan de lente.
En met name in het buitengebeuren moet er nog flink wat werk verzet worden. Zo half februari zagen we dat de tuin te droog werd, planten en struiken begonnen te verdorren. Dus de besproeing, die we ’s winters uit zetten, nagekeken en weer bedrijfsklaar gemaakt. En toen begon het te regenen…
Maar voordien hadden we al best wat werk verzet. Aan de achterkant van ons perceel was de erfafscheiding helemaal overgroeid door klimop. Zo hevig dat het bovenste stuk afrastering, bestaande uit gaas, dreigde te bezwijken. Dus hebben we de klimop helemaal weggehaald.
Ook de boomgaard was weer helemaal onkruidvrij gemaakt middels een combinatie van spuiten en freezen. Mogelijk moeten we dit nog een keer doen vanwege de overvloedige regenval.
Het verven van de bloembakken, wat we vorig jaar gedaan hebben, is niet helemaal goed gegaan. Waarschijnlijk was het metselwerk niet voldoende droog, want op veel plaatsen is de verf er gewoonweg afgeregend.
Ook het opnieuw verven van het zwembad is niet helemaal goed gegaan. In de verflaag zijn scheurtjes en blaasjes ontstaan, we denken dat we de oude laag niet voldoende schoon gemaakt hebben. Dus dat moet ook opnieuw gebeuren.
De afwikkeling van de schade door de storm verleden jaar october, daar zit beweging in. Niet dat alles al gerepareerd is, zover zijn we nog niet. Maar we weten nu hoe het een en ander zou moeten gaan werken. De schade in huis is gedekt door de opstalverzekering. Er is getaxeerd en een bedrag betaald waarmee de twee beschadigde plafonds gerepareerd kunnen worden. Dat gaan we zelf doen, maar staat niet bovenaan op onze to-do lijst. De schade buiten: de omgewaaide boom, de omgevallen muur en defecte poort, wordt niet gedekt door de opstalverzekering, maar de overheid heeft voor deze abnormale storm een fonds in het leven geroepen waaruit schade wordt betaald die niet door de verzekering wordt gedekt. In de overstromingsgebieden is er ontzettend veel schade veroorzaakt door instromend water, schade die veelal niet door verzekeringen gedekt is. In ons geval zijn er schade-experts geweest en die gaan een schadebedrag bepalen wat aan ons uitbetaald (hopelijk binnen niet al te lange tijd) gaat worden. We zijn dan zelf weer verantwoordelijk voor het (laten) repareren van de schade. Er worden geen fakturen verlangd.
De omgevallen boom was inmiddels zo’n doorn in het oog dat we die deze week nog hebben laten verwijderen. De omgevallen muur gaan we zelf weer opmetselen, en voor de beschadigde poort zoeken we nog iemand die met ijzer om kan gaan.
Het werken bij de Rijksdienst voor het Wegverkeer is een verhaal apart geworden. Mijn aanstelling begon in januari met een week training. Vantevoren kreeg ik een computer toegestuurd, compleet met een welkomstpakket met daarin zaken als een pet, een drinkbeker, een paraplu, een doosje soepjes, allemaal in de RDW kleuren en voorzien van het logo. Tijdens de trainingsweek maakte ik kennis met een zevental collega’s die ook in Spanje wonen. Overigens volgde ik die training gewoon thuis, via de computer. Waar de functieomshrijving in eerste instantie vrij vaag was geweest, werd het al gauw een stuk duidelijker waar ik aan begonnen was. Het gaat allemaal over de eerste tolweg in Nederland, geopend in december 2024. Het is de A24, hij verbindt de A15 bij Rozenburg met de A20 bij Vlaardingen. Er zijn geen tolpoortjes, je kunt gewoon doorrijden en je wordt geacht om de tol (€ 1,51) zelf vooraf of achteraf (binnen 3 dagen) te betalen. Dat wordt allemaal door borden langs de weg aangegegeven. Als er geen tijdige betaling komt stuurt het RDW een betalingsherinnering uit, en als die niet op tijd betaald wordt volgt een boete (€ 35) opgelegd door het Centraal Justitieel Incasso Bureau. De bedenkers van dit geheel gingen ervan uit dat zo’n nieuw systeem van tolheffing nogal wat vragen zou oproepen bij de weggebruikers. Het RDW ging uit van duizenden telefoontjes per dag in de eerste periode. Dus werd er een klantcontactoperatie opgezet van maar liefst 250 mensen, gedeeltelijk gerecruteerd in Spanje. En één van hen was ik. Nooit gedacht dat ik nog eens tollenaar zou worden!
Het heeft precies twee maanden geduurd. Er werd namelijk heel weinig gebeld. Ik heb 7 weken van 20 uur aan de telefoon gezeten, en in totaal nog geen 10 telefoontjes gehad. Het hele systeem was duidelijk veel te ruim opgezet.
Afgelopen week is men gaan afschalen. Ik weet niet hoeveel mensen eruit zijn gegaan, ik heb alleen contact met de mensen die tegelijk met mij begonnen en in training waren, en wij zijn allemaal bedankt.
Alles bij elkaar genomen was het een blikverruimende ervaring om weer in het arbeidsproces opgenomen te zijn.
Om weer collega’s te hebben, sommige een generatie jonger, of zelfs twee generaties, en we hadden uiteraard tijd genoeg om onder werktijd te chatten.
Om mee te maken hoe bedrijven tegenwoordig met hun personeel en klanten omgaan. Ik denk dat zeker 80% van de tijd in training ging over zaken als privacy, maatschappelijk verantwoord incasseren en dat soort zaken.
Ik zal het ook niet vergeten dat een collega meldt dat ze even moet gaan kolven, of een Poolse chauffeur die in Polen een herinnering heeft toegestuurd gekregen dat hij € 1,51 moet betalen en geen flauw benul heeft van hoe, wat en waar…
Afijn, dit hoofdstuk is weer afgelopen. Wel gaan we door met zo links en rechts wat free-lance klusjes. Laatst nog meegewerkt aan een Smart-Home project: het trainen van het systeem om zoveel mogelijk opdrachten te begrijpen. Komt neer op het digitaal opnemen van “Hey Google” opdrachten op verschillende afstanden van de microfoon, fluisterend, roepend, schreeuwend, langzaam pratend, snel pratend enz.
Door de veranderde tijdsbesteding is de muziek een beetje naar de achtergrond gegaan, maar dat is tijdelijk. Ik kamp momenteel met materiaalpech: mijn microfoon heeft de geest gegeven. Aan vervanging wordt gewerkt en binnenkort kom ik wel weer met iets.
Het bezoek seizoen is vroeg begonnen dit jaar: we hebben al weer onze eerste gasten gehad. Maria en Ben waren in Valencia en zijn een weekend bij ons geweest. We hebben ze gelijk aan het werk gezet.
En morgen komen Angela en Mart met de bus vanuit Benidorm naar Valencia. Daar pikken wij ze op en maandag brengen we ze weer terug naar Benidorm.
Hoi Wim en Rita,
Wat geweldig interessant om jullie weblog te lezen. Jammer dat jouw drukke baan als tollenaar weer ten einde is.
Het is natuurlijk een zorg minder dat de omgewaaide boom inmiddels verwijderd is. We zien dat er geen groot materieel aan te pas is gekomen maar puur handwerk. Knap!!
Leuke herinneringen hebben we aan de foto’s waarbij wij aan het werk zijn gezet.
Tenslotte een goed oogstjaar gewenst en een fijne zomer.
Ben en Maria
Nou Wim en Rita jullie hebben nog een heel karwei te doen in het voorjaar. Weer genoeg op te knappen. Op de foto’s kun je nu goed zien wat de schade is.
Jammer van je baan maar ook weer een ervaring rijker. Op naar iets nieuws.
Fijne dagen met je zus.
Ine
Hoi Wim en Rita, Bloesem in januari “Da’s niet normaal” Blijkbaar in Spanje wel!!! Dank voor de vele mooie foto’s. Jammer van het snoeien van die klimop (Hedera denk ik). Maar die schiet wel weer opnieuw uit en dan is deze meestal op z’n mooist. Ook jullie zwembad vraagt weer de nodige aandacht (en werk). Wim, ik begrijp ook dat je Rijksbetrekking maar van korte duur is geweest. Dit lijkt me geen ramp want je hebt meer dan genoeg werk in en rond huis. Lekker bezig blijven houdt jullie fit en vitaal.
Dochter Yvette is weer aan het werk (zingen) op een cruiseboot en vaart van Madeira naar Monte-Carlo. De boot ligt op zaterdag 12 april in Valencia van 8 tot 18 uur. De naam van de cruiseboot is MS EUROPA. Deze keer vaar ik niet met Yvette mee.
Gegroet, Nol en Caroline Geldrop.